Dear A.L (Me),

It's already 3 a.m but gising na gising pa rin ang diwa ko. Andaming pumapasok sa isip ko na mga imahinasyon, mas lalo na ang mga pangarap na hindi ko alam kung maaabot ko ba. I envy those kids who are in the same age as me. They're very privilege na ma-experience yong mga bagay sa ganitong edad. While they're dreaming sa kung anong susunod na bansa o lugar ang pupuntahan nila, I'm here imagining things na sana makaahon na kami sa hirap at lubayan na ng kamalasan. I dream of going in Japan and taking pretty pictures, winning a lotto so I can now buy whatever I want, especially hindi na kami na lilimitahan sa pagkain. We're now free from financial burden and we can now go out without the eyes of people watching our next move. I wish for not so perfect life, just a peaceful and a life free from burdens. I wish for my mom to change her way of thinking, sana kami pa rin ang una sa priority niya hindi bilang responsibilidad pero bilang anak niya. I really want to go to Japan or kahit sana maging malaya na kami from these financial struggles.