Dear dear nobody,

bu dünyaya geldiğim günden beri kimsesiz ve yapayalnız hissettim,her ne kadar etrafımda birileri olsa da hislerimde haklı olduğumu biliyordum. o birileri benim için herkesten faksızdı. sanırım hiçbir zaman gerçekten sevilmedim,bunu hissettiren hiç kimsem olmadı. hiç sevilmemekten değil de yarım yamalak ,yalan dolan sevgilerden canım yandı hep. sürekli kendimden vermeye çalıştım,iyi gelmek istedim etrafımdaki herkese. ama tüm bunlar için kendimi yordukça günün birinde elden ayaktan düştüğümde fark ettim ki bana elini uzatan hatta yardım çığlıklarıma kulak veren tek bir kişi bile yoktu. her zaman gerçek bir ailem olsun istemiştim,bunun için uğraştım ama uğraştıkça onların bataklığına batmaktan başka bir şey elde edemedim. denemek de yetmiyormuş bazen onu anladım,hayatta bazı şeyler sen ne kadar uğraşsan da ne kadar kendini yıpratsan da olmazmış. hayat kontrolümüzde olmayan binlerce şeyden ibaretken bu koca okyanusta bir akıntıya kapılmış giden ölü bir balık gibiyim. boğuluyorum ait olmadığım bu sularda,akıntı öyle güçlü ki kurtulmamın tek yolu kendimi bırakmak ve sürüklenişin keyfini çıkarmaya çalışmak,buna kurtuluş denirse tabii.bu sürükleniş benim sonum mu olacak? eğer öyleyse bu dünya bana yeni bir hayat borçlu,bana bir yaşam borçlu ve benim gibi binlercesine. evet biliyorum aslında hiçbir borcu yok ama olduğuna inanmak istiyorum.böyle bitsin istemiyorum,çok çaresiz hissediyorum ve yalnızlığım bu duruma hiç yardımcı olmuyor. hiç bu kadar umutsuz,çaresiz ve kimsesiz hissetmemiştim. hiç güvenmekten ve sevmekten böyle korkar olmamıştım. insanlara yüklediğim ağırlığın altında böylesine sıkışıp kalmamıştım. atlattım belki,çıktım o enkazdan ama hala bazen aklıma geldikçe içimde bir yerler kırılır sıkışır gibi olmuyor da değil. en değer verdiğim şeylerden sınanmaktan artık çok yoruldum. bir kez olsun,bir kez olsun ben de huzuru,sevinci,sevgiyi,mutluluğu,umudu,güveni,ait olma hissini ve daha nicelerini korkmadan gerçekten tadamaz mıyım? neden bunları deneyimlemeye layık olamadım,bir eksiğim mi vardı? biliyorum ki tek eksiğim insanlara fazla güvenmek ve onlara kaldırabileceklerinden fazlasını vermekten çekinmememdi. ve hep insanlar için kendimi küçültmem. herkes sevgiyi hak eder,ben bile. ama sanırım tanrı yada her neyse o pek böyle düşünmüyor. sanırım sadece akıntıda sürüklenmeye devam edeceğim,artık hiçbir şeyin bir anlamı kalmadı. umarım benim aksime siz kendi sularınızda yüzebiliyorsunuzdur.